— W tej dalekiej Orbajosie — ciągnął dalej don Juan — (gdzie, między nami mówiąc, posiadasz parę folwarków, będziesz mógł więc stwierdzić, w jakim stanie się obecnie znajdują) życie płynie na pewno spokojnie i przyjemnie jak w sielance. Cóż to za patriarchalne zwyczaje! Ileż szlachetności w ich prostocie! Znajdziesz tam opiewany przez Wergiliusza spokój wsi. Jeślibyś nie był matematykiem, ale humanistą, wjeżdżając do tego miasta powtórzyłbyś: Ergo tua rura manebunt . Miejscowość ta wspaniale nadaje się do kontemplacji własnej duszy i do przygotowania się do dobrych uczynków. Wszystko jest tam przepojone dobrocią i uczciwością. Tamtejsi ludzie nie znają kłamstwa ni oszustw, jak to bywa w naszych wielkich miastach. Odradzają się tam pobożne skłonności, pochłaniane przez wir współczesnego życia, budzi się tam również uśpiona wiara, a w piersi czuje się żywe, choć nieokreślone porywy, przypominające chłopięcą niecierpliwość, a wołające z głębi duszy: „Chcę żyć!"
W parę dni po tej rozmowie Pepe wyjechał z Puerto Real. Kilka miesięcy temu odrzucił rządową propozycję zbadania, z górniczego punktu widzenia, zagłębia na rzeką Nahara w dolinie Orbajosy, ale projekty powstałe na opisanej przed chwilą konferencji sprawiły, że powiedział sobie: „Należy korzystać z okazji. Pan Bóg tylko wie, jak długo potrwa to narzeczeństwo i nieodłączne nudy". Udał się więc do Madrytu i rozpoczął zabiegi o powierzenie mu zbadania zagłębia nad Naharą. Otrzymał je bez trudu, mimo że nie należał oficjalnie do zarządu kopalni. Wkrótce wybrał się w podróż. Kilka razy musiał się przesiadać, ale w końcu pociąg osobowo towarowy nr 65 zawiózł go, jak to widzieliśmy, w czułe ramiona wujka Licurga.
Znakomity młody człowiek nie miał jeszcze trzydziestu czterech lat. Odznaczał się silną, prawie herkulesową budową ciała. Kształty jego cechowała rzadka doskonałość, do tego stopnia, że gdyby nosił mundur wojskowy, trudno byłoby wyobrazić sobie bardziej kształtnego oficera. Włosy i brodę miał jasne, ale w jego