Pozdrowił obecnych, pochylając się tak nisko, że aż skrzydło jego słomkowego kapelusza dotknęło ziemi.
— Ksiądz spowiednik naszej świętej katedry — przedstawiła go donia Perfecta — osoba bardzo przez nas szanowana. Mam nadzieję, że się zaprzyjaźnicie. Proszę usiąść, księże don Inocencio.
Pepe uścisnął dłoń zacnego kanonika i obaj usiedli.
— Pepe, jeśli masz zwyczaj palić po jedzeniu, nie krępuj się — oświadczyła dobrotliwie donia Perfecta. — To samo tyczy również księdza spowiednika.
Zacny don Inocencio wydobył więc spod sutanny wielki skórzany kapciuch, noszący ślady długoletniego używania, otworzył go i wyjął dwa długie papierosy. Jednego z nich zaofiarował naszemu przyjacielowi. Z pudełka, które Hiszpanie nazywają ironicznie „wagonem", Rosario wyjęła zapałkę i wkrótce inżynier i kapłan wydmuchiwali na siebie nawzajem kłęby dymu.
— No i jakże się podoba don Josému nasza kochana Orffajosa? — zapytał kanonik, mrużąc silnie lewe oko, jak to miał w zwyczaju, gdy palił.
— Nie mogłem jeszcze wyrobić sobie sądu o tej miejscowości — powiedział Pepe — sądząc jednak z tego, co widziałem, a widziałem niewiele, wydaje mi się, że nie zaszkodziłoby Orbajosie, gdyby tak kilku wielkich kapitalistów wyraziło gotowość inwestycji, gdyby tak znalazło się-oprócz tego parę inteligentnych głów, które by pokierowały odnowieniem tej miejscowości, oraz parę tysięcy chętnych rąk do pracy. Od chwili, gdy wjechałem do miasta, aż do momentu przybycia pod drzwi tego domu, widziałem ponad stu żebraków. Większość z nich to ludzie zdrowi, nawet silni. Żałosne to wojsko, na jego widok ściska się serce.
— Po to jest miłosierdzie — stwierdził don Inocencio. — Zresztą Orbajosa nie jest nędzną mieściną. Zapewne wie już pan
o tym, że rodzi się tu najlepszy w całej Hiszpanii czosnek. Żyje wśród nas. ponad dwadzieścia bogatych rodzin.
— To prawda — zauważyła donia Perfecta — że ostatnie lata były chude z powodu suszy. Mimo to jednak składy nie są puste
i ostatnio rzucono na rynek wiele tysięcy wianuszków czosnku.