wany, że, nie uczyniono go od razu przewodniczącym sądu najwyższego. W takie niedoświadczone ręce, w taką pustą głowę śmiesznego zarozumialca złożyło państwo najbardziej delikatne i trudne funkcje wymiaru sprawiedliwości. Maniery jego były manierami doskonałego dworaka, świadczyły o skrupulatnej dbałości we wszystkim, co tyczyło jego osoby. W nałóg przechodził już u niego brzydki zwyczaj stałego zdejmowania i zakładania okularów w złotej oprawie. Rozmowa z nim co chwila zahaczała o jego starania o przeniesienie do Madrytu, gdzie postanowił zaofiarować swoje nieodzowne usługi w sekretariacie ministerstwa sprawiedliwości.
Seniora alkaldesa była typem dobrodusznej damy. Jedyną jej słabość stanowiło to, że ubrdała sobie, jakoby miała wielki wpływ na dworze królewskim. Zadała ona Pepe Reyowi szereg pytań na temat mód, wymieniając zakłady krawieckie, w których wykonano dla niej płaszczyk lub suknię, gdy po raz ostatni bawiła, w stolicy podczas wojny w Afryce. Wymieniła również z tuzin księżniczek i markiz, mówiąc o nich z taką poufałością, jakby to były jej koleżanki szkolne. Powiedziała także, że hrabina de M., znana z urządzanych w jej domu balów, jest jej przyjaciółką i że odwiedziła ją w 1860 roku. A hrabina zaprosiła ją wtedy do swej loży w Teatrze Królewskim, gdzie widziała Muley Abbasa w ubiorze mauretańskim i w otoczeniu orszaku mauretańskiego. Żona alkalda była, jak to się mówi, szczebiotką, której nigdy nie brak dowcipu.
Ksiądz dziekan był korpulentnym, czerwonym na twarzy, apoplektycznym mężczyzną w podeszłym wieku. Tak był gruby, że wyglądał, jak gdyby nie mieścił się we własnej skórze; Wychowany w klasztorze, mówił tylko o sprawach religijnych i z miejsca okazał Pepe Reyowi najwyższą pogardę. Ten ostatni czuł, że jest coraz bardziej niezdolny dostosować się do towarzystwa, które mu tak bardzo nie odpowiadało. Nie posiadał kłótliwego, twardego i nieustępliwego charakteru, odpychał od siebie obłudę i układność w mowie zmierzające do tego, aby udawać nie istnie-